Długo. Inaczej. Słodycz pozornych zmian.
Zastanawiam się. Wszystkiego jeszcze mało. Jeszcze za mało się staram. W ogóle za mało się staram. Więc bardziej, bardziej, bardziej. W końcu stop. Oddech - zaczerpnięcie ossolińskiego, świetlnego spokoju. I znów: rozkręcanie spowolnionego kółka.
Długo. Inaczej?
Skąd mam wiedzieć, co jest dobre, skoro niczego nie potrafię zaakceptować w całości? Nie zgadzając się na kilka punktów jakiejś ideologii, poddaję w wątpliwość całą.
Tak, moja ideologia. Ale skąd mam wiedzieć, czy elementy, z których ją składam, dają spójną całość? Albo nawet nie spójną; sprawiedliwą? Uczciwą?
"Sprawiedliwość", "uczciwość". Kto powiedział nam, jak powinny brzmieć? Kto powiedział nam, jak powinniśmy sobie te słowa wyobrazić?
I te śmieszne trzęsiawki. Zapałki zapalane, trzymane w palcach. Był wiatr; ginęły jeszcze przed narodzinami. Żadna nie przypaliła mi palców. Zresztą bałam się. Doszło do etapu, gdzie bólu psychicznego nie trzeba zmieniać na fizyczny, tylko na inny rodzaj psychicznej niepewności. Auć. Sam fakt wypalania. Detoksykacja wyrzutów sumienia.
Już nie chcę. Już będę grzeczna. Postaram się wszystko naprawić.
..., tylko...
Wszystkiego jest żal. Zawsze. Jak można nie żałować każdej decyzji swojego życia? Zawsze można było postapić lepiej. ..., tylko...
Czuję się jakaś stara. I dobrze. Może po czterdziestce zacznę się na młodo wkurwiać.

Będzie tym zabawniej.